Mój mąż - Władysław Biegański - lekarz, filozof, etyk. (streszczenie) - Andrzej Wojnar

dr hab. n. med. Andrzej Wojnar prof. WSF – Przewodniczący Komisji Etyki Naczelnej Rady Lekarskiej

Do tytułu mojego wystąpienia należałoby właściwie jeszcze dodać :"człowiek",bo właściwie jako człowieka wspomina go jego żona.Podczas obchodów 100-lecia śmierci Władysława Biegańskiego prezentowane będą relacje,oceny i analizy lekarzy i nie lekarzy,historyków i filozofów.A jak odbierała Biegańskiego najbliższa mu osoba,żona - Mieczysława Biegańska , z którą przeżył 32 lata i która była przy jego śmierci.Przeglądając literaturę dotyczącą życia ,działalności i twórczości dr Biegańskiego natrafiłem na ciekawą moim zdaniem pozycję o tytule "Władysław Biegański - życie i praca" autorstwa jego żony Mieczysławy.Książka ta licząca 298 stron ukazała się w 1930 roku a więc z pewnego dystansu,w 13 lat po śmierci męża.Oryginalny egzemplarz tej książki udostępnił mi znany badacz historii medycyny prof.Gerwazy Świderski.Książka ukazała się w Wydawnictwie Kasy im.Mianowskiego Instytutu Popierania Nauki Pałac Staszica w Warszawie.W przedmowie i pięciu rozdziałach omawia autorka szczegółowo kolejne okresy jego życia,pracę zawodową i twórczość.Dołącza do tego bibliografię prac męża z podziałem na prace filozoficzne i prace lekarskie/kazuistyczne,kliniczne,prace ogólne z dziedziny sanitarno-higienicznych i medycznych,podręczniki i prace z medycyny teoretycznej i z pogranicza medycyny,biologii i filozofii/. Łącznie 116 pozycji z czego 90 a więc zdecydowana większość to prace lekarskie.Kończy autorka swoją książkę skorowidzem 218 nazwisk z odniesieniem do odpowiednich stron oraz wykazem ważniejszych "omyłek w druku". Tak więc całość ma walory skrupulatnej i dogłębnej analizy życia i twórczości lekarza,filozofa i etyka a zarazem najbliższego jej człowieka.Mieczysława Biegańska urodziła się w 1866 roku w Gołaszewie i była córką inżyniera Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej Henryka Rozenfelda i Ludwiki z Płoskich.Ukończyła gimnazjum w Warszawie a w 1880 r wraz z rodzicami przeniosła się do Częstochowy,gdzie potem przez lata działa społecznie /w Stowarzyszeniu Spółdzielczym "Jedność' oraz  w Zarządzie Narodowej Organizacji Wyborczej Kobiet Polskich/. Mając 19 lat w roku 1885 bierze ślub z dr Biegańskim, który miał wtedy już lat 28.Mieli dwie córki.Po jego śmierci kontynuuje pracę męża przy organizacji Biblioteki Miejskiej im.Biegańskiego przekazując część księgozbioru swojego męża.Wydaje książkę w której jak pisze starała się "wydobyć na światło dzienne to co tylko wiem,co tylko przypomnieć sobie jestem zdolna". Zawartość tej książki świadczy,że zapamiętała dużo, przypuszczam więc,że zwyczajem ówczesnym być może pisała wcześniej pamiętnik,ale i dużo czasu poświęciła później na analizę faktograficzną.Pomysł tej pracy poddał jej prof.Władysław Szumowski,przekazując jej też szereg wskazówek i uwag redaktorskich.Mieczysława Biegańska zmarła w 1954 r w Częstochowie i pochowana została cmentarzu Kule.Niektórzy częstochowianie jeszcze ją pamiętają.W swojej książce przeprowadza nas autorka przez kilka okresów życia swojego męża,które skrupulatnie wydzieliła i opisała posiłkując się również aktualną literaturą i zapamiętanymi reakcjami różnych środowisk na jego twórczość i działalność .Rozpoczyna od opisania przygotowania do pracy zawodowej i naukowej,szkoły,studia,pobyt w Rosji i roli kobiet w jego życiu .Potem pierwsze dziesięciolecie w Częstochowie - małżeństwo,szpital,praktyka,działalność społeczna i prace naukowe.Drugie dziesięciolecie to praca filozoficzno-lekarska a trzecie to już głównie praca filozoficzna,chociaż nigdy nie zaprzestał praktyki i jeszcze kilka godzin przed śmiercią przyjął swojego ostatniego pacjenta.I na koniec kres życia i pracy.Dr Władysław Biegański ten profesor bez katedry jak go nazywano umiera w wieku 60 lat na kolejny atak dusznicy bolesnej.Mieczysława Biegańska prowadzi nas przez te wszystkie okresy życia swego męża ze swadą a zarazem z pewnym namaszczeniem oraz z ogromną dokładnością dotycząca wpływu otoczenia,wpływu najbliższych mu osób, wpływu podupadającego ciągle  stanu zdrowia na jego pracę ,na działalność naukową i społeczną.

Andrzej Wojnar